Frank Turner – Tape Deck Heart

16/04/2013 at 5:33 pm

frank-turner-tape-deck-heartHoei! De nieuwe Frank Turner is illegaal te downloaden. En dus te beluisteren. Volgens mij is de verschijningsdatum nog steeds officieel 22 april, maar ik koop ‘m wel op 8 mei in de Melkweg. Echt. Op vinyl. Eerst lekker een paar weken alleen illegaal luisteren.

Wat? Ken je Frank Turner nog niet? Schande! De man is begonnen als zanger in een post-hardcore punkgezelschap, en is daarna solo hele fijne muziek gaan maken. Muzikaal is het folk, alternatieve rock, singer-songwriter en punk wat je door elkaar hoort in een veelal lekker rockende Engelse melange. Frank heeft naar mijn mening een bijzonder fijne strot die live helemaal goed tot z’n recht komt. Frank is een ras-artiest met veel charisma die live overtuigt, entertaint en…eh..heerst. Ja, heerst. Anyways, Frank Turner dus.

Maar, de nieuwe plaat is dus uit! Ik heb ‘m nu drie keer draaibeurten en een beetje gegeven en wil volgaarne mijn voorlopige diepgravende oordeel met u delen.
Disclaimer:  ik heb eigenlijk nog niet bewust naar de meeste lyrics geluisterd. En Frank heeft over het algemeen best sterke teksten. Dus de recensie is per definitie incompleet en ongefundeerd.

01. Recovery
Bijzonder fijne opener. Lekker uptempo, stevig refreintje. Moet het live ook uitstekend doen.

02. Losing Days
Door in een ietsje lagere versnelling. Gitaarwerk doet me direct denken aan The Cure’s Friday I’m In Love. Prima nummer 2 van een plaat.

03. The Way I Tend To Be
Beetje gezapig naar mijn smaak. Ik mis een randje.

04. Plain Sailing Weather
Rustig toewerken aan een climax met verschillende muzikale thema’s in één nummer. Net als I Am Disappeared van England Keep My Bones? Lekkere track in ieder geval.

05. Good & Gone
“Fuck you, Mötley Crüe?” Zoals gezegd, ik ben nog niet echt naar de lyrics aan het luisteren, maar dit is een “Frank haalt herinneringen van vroegâh op” liedje. Best mooi.

06. Tell Tale Signs
Oh jee, Frank is gekwetst. Nee, teleurgesteld. Het betreft Amy. Frank en Amy kennen elkaar al heel lang, maar zijn uit elkaar gegroeid. En zij ziet niet dat Frank is veranderd, of wil dat niet accepteren. Naja, heel verhaal, je kent Frank. Toch stiekem hier de tekst zitten beluisteren. Best mooi liedje.

07. Four Simple Words
Ja hoor! Lekker! Beetje simpel (“Heigh ho”? Really?), maar het werkt. Zouden we live allemaal weer mogen meezingen straks? Of deden we dat al? Hij speelde ‘m in Paradiso vorig jaar ook al…

08. Polaroid Picture
Ook al live een keer gehoord (Melkweg eind 2011). Mwoah. Nummer dat je snel weer vergeet.

09. The Fisher King Blues
Blues? Meer een (power)ballad. Geen onaardig nummer met wel een mooie break erin. Ik denk dat dit nummer beter wordt bij vaker beluisteren..

10. Anymore
Frank in z’n uppie op een akoestische gitaar. Die hij zeer voorzichtig bespeelt. Mij even te verstild. Beetje saai. Doe mij dan maar helemaal a-capella en met lekker veel passie voorgedragen (lees: English Curse). Ik hoop dat je live de mensen stil krijgt, Frank (ik mag ook Frank zeggen)…

11. Oh Brother
Terug naar vertrouwd volwaardig bandgeluid. Redelijk gelikt en melodieus nummer. Maar verder prima. Volgende!

12. Broken Piano
Vijf en halve minuut? Toe maar Frank, jij durft! Naja, het is op zich natuurlijk niet echt lang, maar het duurt wel lang. Wat is dit voor een dramatiek? Ik denk dat ik nog even aan dit nummer moet wennen. Ik stel mijn oordeel nog even uit.

13. We Shall Not Overcome
Typisch Frank nummertje. Lijkt op andere nummers van ‘m die ik ook prima vind. Deze dus ook. Meneer vindt zich hier niet opnieuw uit. En: ik denk zomaar dat we in de Melkweg getrakteerd worden op een meeklapoefening als ie dit speelt.

14. Wherefore Art Thou, Gene Simmons?
Sowieso het nummer met de mooiste naam. Ook al een keer live gehoord. Ik moet hier toch echt naar de tekst luisteren, want anders is het redelijk eentonig. Ga ik doen. Volgens mij is het namelijk een mooi liedje over het aantal groupies waar Dhr. Simmons overheen is gegaan. Vast een mooi verhaal.

15. Tattoos
Lekker folkie! Frank solo op akoestische gitaar. En nu wel met pit (in tegenstelling tot track 10). Chapeau!

16. Undeveloped Film
Wederom Frank alleen op gitaar. Nu een rustig, romantisch liedeke. Het kabbelt wel heel erg, en bij tijd en wijle zingt Frank op een manier die hij gewoon niet moet doen (te geforceerd gevoelig ofzo; er klopt iets niet).

17. Time Machine
Ah, daar is de rest van de band weer! De plaat zit er tenslotte bijna op. Wederom een nummer dat meteen vertrouwd klinkt. Moet het live ook uitstekend gaan doen. Prima.

18. Cowboy Chords
Wut? De akoestische gitaar is terug? Gaan we rustig afsluiten? Okee, prima. En een prima afsluiter, hoor.

(Voorlopige) eindconclusie: 18 nummers. Als je iets selectiever was geweest, Frank, en er een paar had geschrapt, was het wellicht weer net zo’n wereldplaat geweest als de vorige (12 nummers). Nu zitten er net een paar nummers teveel tussen die je best voor een b-kantje had kunnen bewaren. En daarnaast mis ik een paar échte toptracks zoals die op England Keep My Bones wel stonden. Alleen bij de opener valt alles meteen op z’n plek. Maar al met al zeker geen slechte plaat. En ik denk dat ie nog gaat groeien.

Frank: tot 8 mei in de Melkweg! Vergeet geen Happy Birthday voor Manon te zingen!

Instant update: het is mij onder de aandacht gebracht dat tracks 13 t/m 18 eigenlijk bonustracks zijn (de Deluxe CD) en dat ook dit album dus wederom gewoon 12 nummers bevat. Beter opletten dus, Jeroen. Het onderstreept wel het deel van mijn conclusie over de strengere selectie. 🙂