The Language of Hollywood, pt. 2

17/03/2013 at 10:39 pm
Scarface Poster

Scarface Poster

Vorig weekend is de laatste film uit de cursus bekeken en heb ik de (multiple choice) test aan het eind succesvol afgerond om te kijken of ik er iets van heb onthouden. Afgelopen dus; en het had van mij nog best even langer mogen duren. Ik heb me namelijk vermaakt en interessante dingen geleerd. Het smaakt zeker naar meer.

Even een korte recap van het tweede deel. De films (en het belangrijkste onderwerp bij die film).

Scarface

Scarface

De eerste twee films stonden dus nog in het teken van de introductie van geluid, de laatste vier gingen over kleur. De originele Scarface vond ik een bijzonder gave en overtuigende film om eindelijk gezien te hebben en kan ik iedereen aanraden. Verder vond ik het ook leuk om Errol Flynn (en vele anderen) in hun kleurige maillots en andere belachelijke pakjes in actie te zien, hoe simpel en kinderlijk de film (The Adventures of Robin Hood dus) verder ook mag zijn. En, na het lang vermeden te hebben, toch eindelijk een film met Adam Sandler gekeken (één van zijn schaarse films die het aanzien waard is; ook volgens de docent). Eens moet een eerste keer zijn..

Interessant vond ik het om (voor mijn gevoel) het verschil te merken tussen de introductie van geluid en die van kleur. Waar bij het prille begin van de geluidsfilm het vooral een technische uitdaging was om op een fatsoenlijke manier een toonbare film te maken, was het bij kleur meer een esthetische. Er was weliswaar veel meer licht nodig om de camera’s überhaupt normaal hun werk te kunnen laten doen, waardoor bepaalde soorten shots niet of nauwelijks meer mogelijk waren, maar de aandacht ging meer uit naar de effectieve toepassing van kleur. Uiteindelijk moest kleur vooral de film (het verhaal) dienen en versterken.

Er werd vanaf het begin een speciaal team (van Technicolor zelf) ingezet om bij het script al direct na te denken over (bijvoorbeeld) welke kleur jurk de hoofdrolspeelster aan moest hebben in iedere scène. Daaromheen werd de set, de props en de kleuren van alle andere kostuums bedacht. Contrasten, ondersteunende kleuren, versterkende kleuren, terugkerende kleurenthema’s, het gehele kleurenspectrum en palet; niets wordt aan het toeval overgelaten. Je gaat niet zomaar ergens in een ruimte filmen, daar wat meubels neerzetten en mensen iets leuks aantrekken; alles werkt met elkaar samen en is uitgedacht om een bepaald groter doel of gevoel te bereiken. Je hebt het als kijker meestal niet eens door, maar let wel automatisch op de dingen in een scène die de cinematograaf en regisseur voor ogen hadden.

All That Heaven Allows

All That Heaven Allows

De cursus was heel duidelijk toegespitst op de thema’s beeld en geluid, en niet zozeer op de thematiek van de films zelf. Dat maakte het natuurlijk erg overzichtelijk, maar bij zeker bij een aantal films (met name Scarface en All That Heaven Allows) is het volgens mij minstens zo interessant om te zien in welke tijd en tegen welke (sociale) achtergrond ze gemaakt zijn. En dat kwam dan weer nauwelijks aan bod (maar een beetje iets over de Hayes code). Gelukkig zijn daar dan boeken, IMDb, Wikipedia en vele andere websites nog voor.

Wat nu? Het was vooral een introductie op de onderwerpen. Wil ik er verder induiken? Geen idee nog. En de docent heeft aangegeven te gaan nadenken over een nieuwe, andere cursus. Het onderwerp is nog onbekend, maar ik hou het in de gaten. Dit was ook de eerste keer dat ik via Coursera überhaupt een cursus gevolgd heb, en ik ga er zeker meer doen (voor de lol, maar mogelijk ook voor het werk). Over een paar maanden in ieder geval: The Camera Never Lies