Een niet-recensie van My Bloody Valentine – mbv

18/02/2013 at 6:32 pm

mbvIn het kort: een band (My Bloody Valentine, koningen van de shoegaze) waar bepaalde groepen muziekliefhebbers al sinds eind jaren ’80 mee weglopen, brengt twee weken geleden na bijna 22 jaar opeens een nieuwe plaat uit (genaamd mbv); de opvolger van Loveless uit 1991. Lees er alles over bij Pitchfork, de BBC, Rolling Stone, whatever: ik vind het weinig zinvol om alles nog eens op te schrijven en te herhalen, dat hebben zij al gedaan. De verhalen en recensies zijn soms prachtig om te lezen (en soms overdreven op het hilarische af) en bijna zonder uitzondering positief.

Nu ik. Ik bezit en ben ook groot liefhebber van het Loveless album. Ik heb de band en de plaat wel pas erg laat ontdekt; naar aanleiding van hun optreden op Pukkelpop in 2009. In de aanloop daarnaartoe ben ik de muziek gaan beluisteren en kwam er achter dat ik het prachtig vond. Toen Pukkelpop eenmaal bezig was en het optreden daar was, bleek wederom dat ik qua kennis achter liep en niet wist dat het volume live nog net even wat meer wordt opengedraaid dan bij Dinosaur Jr. en Spinal Tap tezamen. Geen oordopjes gescoord vooraf en geen behoefte aan een permanente gehoorbeschadiging, dus maar buiten de tent gevolgd uiteindelijk (nog steeds kneppelhard). Als ze de volgende keer in de buurt zijn, ben ik gewaarschuwd (en voorbereid).

My Bloody Valentine, Pukkelpop 2009

My Bloody Valentine, Pukkelpop 2009

Maar nu dus opeens een nieuw album. Ik had ‘m ook niet zien aankomen en las het opeens op Facebook. Zo snel mogelijk dat ding opgedoken en opgezet dus. En…wat een fijne plaat! Geen idee of ik Loveless of deze beter vind, ook niet zo interessant wat mij betreft. Het is sinds de eerste luisterbeurt in ieder geval m’n favoriete album van dit moment. Met een koptelefoon op komt ie wat mij betreft het best tot z’n recht. Een inhoudelijke recensie ga ik niet schrijven, dat kan ik toch slecht. Zie daarvoor maar de linkjes zoals hierboven opgesomd (of google maar raak). Maar mijn conclusie is vooralsnog dat het 22 jaar na dato een bijzonder geslaagde opvolger is.

Ik zit al een paar keer alinea’s vol te tikken (en weg te gooien) om een poging te doen om de muziek te omschrijven voor mensen die het echt niet kennen en geen beeld bij het genre (shoegaze) hebben. Dat komt er allemaal knullig uit bij mij ben ik achter. En iedereen beleeft het toch op z’n eigen manier. Dat doen we dus gewoon mooi niet. Luister gewoon zelf. Of niet.

In april de nieuwe van Frank Turner! Misschien schrijf ik dan wel weer geen recensie.