The Language of Hollywood

19/02/2013 at 9:48 am

Een paar maanden geleden alweer stuurde Martijn mij een berichtje over een online cursus via Coursera die hij ging doen en of ik misschien ook interesse had. De cursus betreft een (vermoedelijk nogal ingekort) vak van de Wesleyan University in Connecticut over de introductie van geluid en later kleur in de Amerikaanse filmindustrie en hoe dat effect had op films en het maken ervan. De naam: The Language of Hollywood: Storytelling, Sound, and Color.

Klonk interessant. Het duurt 5 weken, waarin iedere week twee films op het programma staan die gebruikt worden om het verhaal en de ontwikkeling van de film in die periode uit de doeken te doen in een aantal wekelijkse lectures. Dat betekent dat het ook allemaal niet heel intensief is qua hoeveelheid tijd, want daar zit ik dan weer niet op te wachten. Ingeschreven dus. Ook Mark heeft zich op het laatste moment aangesloten, dus we kijken en luisteren met z’n drieën.

The Docks of New York (1928)

De cursus is inmiddels begonnen en tot nu toe vind ik het best interessant. Het is niet zo dat ik niets van de filmindustrie en films uit die tijd weet, maar om vanuit de insteek van nieuwe technieken (en beperkingen) uit die tijd naar de bewuste films te kijken, maakt het op een extra manier interessant. In plaats van dat je alleen let op het verhaal, de mis-en-scene en de muziek, ga je ook opeens nadenken waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt daarin.

Ik had er bijvoorbeeld nooit bij stilgestaan dat, net na de intrede van geluid in de film, het nog niet mogelijk was om geluidsporen samen te voegen. Alles moest tegelijk worden opgenomen: dialogen, achtergrondgeluid, en muziek. En ondertussen mocht je de herrie die de apparatuur (zoals camera’s en de dingen waar ze op stonden en bewogen) niet horen natuurlijk. Erg gaaf om de beperkingen die dat met zich meebracht en de manier waarop men daarmee omging in de praktijk te zien met dat bewustzijn erbij (de gekeken film: Applause).

Geluid, orkest, camera's (of een TARDIS?), een parkje en ergens ook twee acteurs

We zijn nu bijna halverwege. Vanavond staan de originele Scarface en The Ghost Ship op het programma.

Tot nu toe gezien:

Street Angel (1928)

Street Angel (1928)

The Docks of New York (1928)

The Docks of New York (1928)

Applause (1929)

Applause (1929)

Monkey Business (1931)

Monkey Business (1931)

Overigens: de Marx Brothers zijn gewoon echt niet grappig…

Een niet-recensie van My Bloody Valentine – mbv

18/02/2013 at 6:32 pm

mbvIn het kort: een band (My Bloody Valentine, koningen van de shoegaze) waar bepaalde groepen muziekliefhebbers al sinds eind jaren ’80 mee weglopen, brengt twee weken geleden na bijna 22 jaar opeens een nieuwe plaat uit (genaamd mbv); de opvolger van Loveless uit 1991. Lees er alles over bij Pitchfork, de BBC, Rolling Stone, whatever: ik vind het weinig zinvol om alles nog eens op te schrijven en te herhalen, dat hebben zij al gedaan. De verhalen en recensies zijn soms prachtig om te lezen (en soms overdreven op het hilarische af) en bijna zonder uitzondering positief.

Nu ik. Ik bezit en ben ook groot liefhebber van het Loveless album. Ik heb de band en de plaat wel pas erg laat ontdekt; naar aanleiding van hun optreden op Pukkelpop in 2009. In de aanloop daarnaartoe ben ik de muziek gaan beluisteren en kwam er achter dat ik het prachtig vond. Toen Pukkelpop eenmaal bezig was en het optreden daar was, bleek wederom dat ik qua kennis achter liep en niet wist dat het volume live nog net even wat meer wordt opengedraaid dan bij Dinosaur Jr. en Spinal Tap tezamen. Geen oordopjes gescoord vooraf en geen behoefte aan een permanente gehoorbeschadiging, dus maar buiten de tent gevolgd uiteindelijk (nog steeds kneppelhard). Als ze de volgende keer in de buurt zijn, ben ik gewaarschuwd (en voorbereid).

My Bloody Valentine, Pukkelpop 2009

My Bloody Valentine, Pukkelpop 2009

Maar nu dus opeens een nieuw album. Ik had ‘m ook niet zien aankomen en las het opeens op Facebook. Zo snel mogelijk dat ding opgedoken en opgezet dus. En…wat een fijne plaat! Geen idee of ik Loveless of deze beter vind, ook niet zo interessant wat mij betreft. Het is sinds de eerste luisterbeurt in ieder geval m’n favoriete album van dit moment. Met een koptelefoon op komt ie wat mij betreft het best tot z’n recht. Een inhoudelijke recensie ga ik niet schrijven, dat kan ik toch slecht. Zie daarvoor maar de linkjes zoals hierboven opgesomd (of google maar raak). Maar mijn conclusie is vooralsnog dat het 22 jaar na dato een bijzonder geslaagde opvolger is.

Ik zit al een paar keer alinea’s vol te tikken (en weg te gooien) om een poging te doen om de muziek te omschrijven voor mensen die het echt niet kennen en geen beeld bij het genre (shoegaze) hebben. Dat komt er allemaal knullig uit bij mij ben ik achter. En iedereen beleeft het toch op z’n eigen manier. Dat doen we dus gewoon mooi niet. Luister gewoon zelf. Of niet.

In april de nieuwe van Frank Turner! Misschien schrijf ik dan wel weer geen recensie.

Nieuwe site!

17/02/2013 at 2:03 pm

Dit is niet de eerste keer dat ik WordPress installeer, stukjes tik, opmaak en dat vervolgens online zet. Maar dit is wel de eerste keer dat ik het doe in het kader van een persoonlijk blog. Die andere blogs en websites (altijd in samenwerking met anderen) zijn allemaal in de praktijk niet (of nauwelijks) meer actief. Ze draaien nog wel, maar updates gebeuren eigenlijk niet meer.

Nu kan het ook in dit geval ook prima weer zo zijn dat deze site op enige tijd weer op z’n gat ligt. Er is alleen één ding dat me hoopvol stemt: dit keer heeft het geen vast onderwerp of thema. Dus alles wat ik erop zou willen zetten kan gewoon. Wat dat in de praktijk gaat inhouden; geen idee. Vermoedelijk dingen die me op dat moment bezighouden.

En waarom die drang om een blogje op te zetten? Het is volgens mij al lang niet meer dat het hip en tof is en dat je er niet bij hoort als je geen blog hebt. Het is ook niet zo dat ik het nodig heb om interessant te doen of gevonden te worden ofzo (de hoeveelheid bezoekers interesseert me weinig). Het is eigenlijk gewoon voor de leuk en om af en toe een beetje bezig te zijn.

Naja, we gaan het meemaken. Tot zover mijn Hello World.

Bettie Serveert, 8 februari 2013, Victorie Alkmaar

Bettie Serveert, 8 februari 2013, Victorie Alkmaar